Barika-i Aşk

Baharın mis kokulu nisan yağmuru,

Aşk tohumu serpilir,gönüllere düştüğünde.

Recm olur delik deşik olurcasına.

Islatır, verir cereyanı iliklerine aksedercesine

Kökleri öyle bir sararki;

Anlayamadan, daha doymadan

kana kana yudumlamadan,biter!

İnfaz edilirsin, kurtulamazsın haşin

cellatın pençelerinden.

Asamm eser, âma bırakır,dil yutturur.

Şâhikaya varamaz herkes.

Kalır ortasında bazen ölümün

memnundur, çeker nisanı göğsüne.

Bırakır kendini

uçurumun nihayetine.