Belki

Sitemkar söylemlerimin arka bahçesinde oynuyor aşk

Ne de güzel gülümsüyor oysa ...

İki düğüm arası yalnızlıkların koynuna yasladım başımı

Seninleyken sensizliğe olan isyanlarım gözlerimin buğusuna saklanmış

Yüzüm biraz asık ve yüreğim sancılı...

Sen diyorum yine, titreyen sesimle!

Biliyorum!

Yine aynı oyunu oynayacağız, sonucu belli olan...

Sen kaf dağının ardını aşmış bir gölge olacaksın

Ben gözleri uzaklarda sevdiği yok olana kadar bakan aşık...

Nihayetinde ne sen olacaksın ne ben.

Bıkmadan, usanmadan bekleyeceğim sonra

Belki bir gün diye iç geçirerek...

Gülümseyen gözlerini canlı tutacağım hafızamın en çevik yerinde

Belki diyeceğim...

O gün banada gülecek ...

Yıllar peşisıra yalnızlığın koynunda büyütecek isyanlarını

Sen belirsiz gidişinin izlerini unutturacaksın

Ben gözlerimi görebildiği kadar uzağa dikip

Bana yürüyüşünü düşleyeceğim...

ve yine,

Belki gelir diyeceğim.