Ben İmkansızlar

Ağlamayı seviyordun sen en çok

Ben de senin hüznünü

Huzur buluyordum yaşlarında

Temizliyordu kanayan yaralarımı

Unutuyorum anılarımı

Bazen anlatıyordun sadece

Hiç susmayacaksın sanıyor sıkılıyordum

Korkuyordum ama sessizlikten

Hep başka şeyler soruyordum

Sen anlatırken

Hiç gülmezdin aslında sen

Ama gülümserdin

Bir inciye rastlama anı gibi eşsiz

Uzun uykularımda

Bazen sadece rüyalarıma daldığımda rastladığım

Yağmur yağdığında da kimi zaman

Şarkı söylerdin gök kuşağıyla

Belki de şarkı söylediğinde renklenirdi dünyam

Emin olamazdım sen varken

Ben melodide gezinirken

Sıcaktı hep ellerin

Gözlerinden biraz soğuk

Bilirdim ellerini

Ama bakamazdım ateşe

Senin kadar sevemedim belki de

Aşk gibiydin sen

Bense hiç aşık olmadım sana

Belki en cesur anlarımda...

Ama sen yarınlar biriktirirken umutlarında

Ben imkansızlar

Örülürken hayatlarımızın içi

Vazgeçtin sonra bir zaman

Ya son nefesindi ya da bir önceki

Ben de vazgeçtim olmazlardan

Ya senden sonraydı ya da senleydi