Beni Tanırsın Sen...

Ben sana tutkundum bilirsin

Adınla yürürdüm akşam güneşlerini

İçten o en içten gülüşlerindi

Cemalini getiren bana

Sesine değmiş gülüşünden

Hayat bir pense gibi sarıyordu bizi

Çıkartamıyorduk içimizden o derin kederi

Ben sana tutkundum bilirsin

Adınla yürürdüm akşam güneşlerini

Deniz kenarından ne zaman geçsek

Martılara simit atmayı düşlerdik

Gün gelir atardıkta

Bulanık bir kış gününde

Tamda öyleydik işte

Gözlerimizde martı sesleri

Dalgalarsa,

Kirpiklerimizden süzülen bir ayrılığaydı işte

Ben sana tutkundum bilirsin

Ben sana tutuklu

Adınla yürürdüm akşam güneşlerini

O akşamlar ki! Unutturdu artık; gözlerini...

Arifi