Beşikteki Hayaller Hıçkırırken

uzadıkça yürüdüm

gözbebeklerinden içeri

dizginleyemediğim duygular

kaybettiler kendilerini

tüm kuşlar hüzne durdu

korkuluklara astım hayallerimi

çakıldıkça yere

kök salıyorum...

içime kim ekti tohumları

kim kavurdu

kim savurdu umutlarımı

harman yeri

sıcağına doyamadığım bir yaz

vurdukça yüzüme

rüzgarlarında bir gençliğin

aklıma düşüyor gözlerin

sallandırıyorum gecelerde

demliyorum yıldızları

sarısı sana

soğu bana düşüyor

yine yokluğunla avunurum

salla zaten hep

beşik bu ya

hiç büyümedim ben zaten

hala bebektir hayallerim

hıçkırarak ağlayan...