Bıktım Şairliğimden Yoruldum Artık

ne olur bu halimi anlayın benim

çöktüm şiirlerimden gerildim artık

her gün biraz daha yanıyor canım

bıktım şairliğimden yoruldum artık.

ne yaptımsa bir türlü durmadı dilim

kalbimden her geçeni yazıyor elim

tarifi olmayan bir çekilmez zulüm

bıktım şairliğimden yoruldum artık.

zaman saat demiyor her gün yazdırıyor

yer mekan görmüyor her dem gezdiriyor

gizli saklı bilmiyor her an sızdırıyor

bıktım şairliğimden yoruldum artık.

beni genç yaşımda fazlasıyla yordu

ne bir söz dinledi,ne fikrimi sordu

sanki serengeti'nin eğitilmez kurdu

bıktım şairliğimden yoruldum artık.

yemini sözden ibaret gerisi batıl

bir elime geçirsem olurum katil

ne bir izin isterim nede bir tatil

bıktım şairliğimden yoruldum artık.

evimden barkımdan huzursuz etti

ben içimde gizledikçe o göze battı

dumansız bir ateşmiş canıma yaktı

bıktım şairliğimden yoruldum artık.

inanınki hayatta en büyük yüküm

ah olsada versem bir ömür hüküm

bitecekse kalbimi çıkarın sökün

bıktım şairligimden yoruldum artık.

ne bir göz değdi,nede geldin nazara

çık git ruhumdan başka bir yüz ara

yoksa bir gün o ipini çıkarırım pazara

bıktım şairliğimden yoruldum artık.

gelinde şu perişan halimi görün

takatim kalmadı yaram çok derin

ellerime kilitsiz kelepçe vurun

bıktım şairliğimden yoruldum artık...