Bir Akşamın Boğuculuğu

Ölü bir yılan gibi uzandı cadde, bu gece ayaklarının altında.

Beklemekten sıkılmış, kopup kısır döngü hayallerinden kendini dışarı atmıştı, da

O da farkındaydı karşılaşma umudundan yaptığını bunu, aslında.

Hareketli insanların acelelerini seyretti zevkle.

Nereye koşturduklarını düşündü.. Belki ailesine, belki sevdiğine;

Sonra, yalnızlığından zevk aldığı yalanını söyledi yine kendine.

Bu sefer yavaş yavaş baktı kaldırımların tadına.

Boğuluyordu bu akşam bu şehrin havasında;

Anlayamadığı, değişen neydi? Eskisi gibiydi herşey oysa?

Ne bir telefon eden, ne bir mesaj atan; ne de bir tanıdık;

Kaplıyordu göğsün içini engel olamadığı bir bıkkınlık.

Ellerine değen nefesiydi şuan dünyasındaki tek sıcaklık.