Bir Daha Konuşamayacağımı Bildiğim Sana

Bir daha konuşamayacağımı bildiğim sana

Her gün biraz biraz susuyorum

Dilimin ucunda dikenli kelimeler yuvarlıyorum

Parçalıyorum sana dair söylenecek ne varsa

Susuşlarım büyüyor

Nerede bir giden varsa

Orada vedalar biriktiriyorum

Islak ayaklarım suya değiyor

Yolcular uğurluyorum bir umut

Gidenler getirir diye seni

Dökülüyor katre katre gökyüzü

Birden her yer karanlık

Seni en belirgin siyahlarda görüyorum

Dağılan saçlarını topluyorsun

Ve yıkıntı gözlerimde kayboluyorsun

Değişmez huyu mudur vedaların

Köhne bir yoldan yapayalnız

Teşebbüssüz uçurumlara bırakır

Sürer umutları parmak uçlarına

Bir solukta hayat,düşürür ebedi boşluğa