Bir de Senin Güzel Yüzün

-önce-

bitmesini istemediğim için yarım bıraktığım roman

bana nasıl bir beddua etti de

tutmadı iliklerimi zaman...

yine bir sabah bir kentin içinde sessizce

kendimi dinliyorum, duymuyorum kentin gürültüsünü

içimde, durulmamış bir deniz gibi çocukluk

''oyna benimle'' diyen bir sesi var avuçlarımın

avuçlarımı en çok yüzüm seviyor

bir de senin dudakların...

acelesini sabrıyla öldürmüş bir benliğim yok hala

zamanla öğreniyorum, ama alışamıyorum olağan karşılananlara

gözlerimde, görülmemiş bir resim gibi hevesler

''koş hadi'' diyen fısıltıları var kirpiklerimin

kirpiklerimi en çok hayallerim seviyor

bir de senin ellerin...

çok sevdiğim romanı yine bitirmeye kıyamıyorum

sonunu görmüyorum, tahammül edemiyorum hiçbir sona

dudaklarımda, okunmamış bir cümle gibi tüm satırlar

''oku beni'' diyen imlasız sözcükleri var hayatın

hayatımı en çok sonsuz romanlar seviyor

bir de senin hayatın...

tutulmuş sözlerin içinde kendi sözüme bir yer yok mu

hep soruyorum, cevap alamıyorum yersizlikten

yerinde söylenmemiş bir patavatsızlık gibi sessizlik

''konuşsana'' diyen bir savcı tüm sustuklarım

sustuklarımı en çok cevabı olmayan sorular seviyor

bir de senin konuşamadıkların...

-sonra-

bitmesini istemediğim için yarım bıraktığım roman

beni neden sonra sevdi de

gözlerini ömrüme kattı zaman...

zamanın zehri akrebin diline dolanıyor

anılarımı dinliyorum, duymuyorum geçen saniyeleri

benliğimde unutulmamış bir mektup gibi tüm sevdiklerim

''yaşa benimle'' diyen bir sesi var ömrümün

ömrümü en çok şiirlerim seviyor

bir de senin güzel yüzün...