Bir Kadın Yaratmak

Bir kadın yaratmak

Bir kadın düşledim

Otobüsün sönük farında

Git,git gelmeyecek arafta

Hayalim yetmezdi cennetine

Bir kadın düşümde

Al yazması miğfer edebiyle

Dağların sisli etekleri

Dalgalanırdı onun süretine

Çatlamış ellerinde obrukları

Hemen oracıkta buğulanırdı

Arşa uzamış yorgun kolları

Yüzünde bin yılların vuslatı

Yaşayan vatandı varlığı

Küçük bir asma sarmış

Ter damlayan alnını

Toprağın sultanıydı

Bir kadın düşündüm

Yalnızlığın tulumbasında

Omuzundan aşağı

Sırlı yazması uçurumdu

Dudakları çamur,

Kaşları sabandı

Sırtında yavrusu

Muradı mahsül almaktı

Eri gideli sınır boylarına

Ne mektup,ne bir postacı

Geride yalnızlığın ılık rüzgarı

Bir kadın düşündüm

Uçsuz bucaksız

Çorak vadide

Yalnızlığı

Harmanlardı