Bir Karanlığın Işığında

Öyle bir gökyüzü ki bu bıraktığın

Ve öylesine soğuk ki yastığım

Birde yağmurlar ılık olur derlerdi (!)

"Beyaz" da hayatın bir rengiydi seninle

Öyle uykusuz gecelerde geçti ki kışım

Ve öylesine sertti ki rüzgarlar

Kimi zaman ıssız bir çöl ortasında,

Kimi zamanda küçük bir sokak kavgasında...

Öyle bir tuzak kurdu ki harfler

Ve öyle zorduk ki yazmasını kelimeler

Herşey seninle başlıyordu.

Bazen telefon ışığında yazdığım satırlarda

Bazen gecenin karanlığında okuduğum kitaplarda

Ve bazen herhangi birinin gözlerinde başlıyordu gülüşün

Dakikalar sonra adını andığımda, ışığım oluyordun...

Kareli bir defterdi tüm inadım

Tükenmez kalimim de yazmazdı bir zamanlar

Yazmaya korktuğum gündüzlerdi adın

Henüz yiyemediğim bir İtalyan yemeğiydi tadın...

Adın bir bardaktaki su damlasıydı

Kendimi gördüğüm herşeyde vardı gözlerin

Sözlerinse, hiç sorma ki soramazsın ya;

Bende bildiğin kadarını biliyorum aslında.

"Heryerde, Hiçbir zaman"