Bir Varmış Bir Yokmuş

Bu gece

Kuşkonmaz dallarına astım

hatırı sayılır bütün hayallerimi.

Ölüler haykırıp ayağa kalktı.

Oysa onlar,

kıyamet kopmadan kalkmayacaktı...

sonra

gül kokulu sedir ağaçlarına yaslandım bir ara

biraz buruk,

biraz ağlamaklı.

Oysa,

söz vermişti sulu gözlerim

bir daha ağlamayacaktı...

derken

zifirilerime doğdu bir anda.

Zühre'ce.

berrak mı berraktı.

zannettim kıymetlim,

Kıyamete dek,

bir daha beni bırakmayacaktı...

ve

şafaklara karıştı biranda

gözden koyboldu.

bir varmış bir yokmuş.

kendi masalımızda

kaybettik biz bizi

Bbirbirimizi.

oysa;

ne yeminler etmiştik.

Ne ben

Ne de o,

kaybolmayacaktı,

kaybolmayacaktık...