Bir Yaşamlık Daha Dur

Bilinmez nerden gelir bu soysuz arzu

Nedendir anlamam içimde beliren

Sonsuz acıya meyilim

Ya ben varoluşumdan beridir alışamadım yaşamaya

Ya da asla yaşamak heveslisi değildim

Çocuktum, alnımda parlardı güneş o zamanlar

Dertliydi annem, babam mutsuzdu, kardeşim ağlar

Ve sanki bize inat sürekli gülerdi insanlar

Umutla avutulmamız o yıllardan hep

Yarınlar, yarınlar, yarınlar...

Neden diye sorma şimdi söyleyemem,

Ben kimseden gidemedim hiç anlıyor musun?

İstese de terk edemez ağaç ormanı

Sorarsan,

Aitliğim oldu çok kişiye, sahipliğimi bilmiyorum

Zaten sahip olmak hissi daima yorar insanı.

Kimse bilmez ne vakittir

Bozgunundayım yalnızlıkların

Oysa bahara denk düşen

Aşklar da benim suçum değil vedalar da...

Kahpece bir elvedaya nasıl döner ki dil?

Herkes gibi benim de tesadüf diyemeyeceğim şeyler

vardır illa ki

Bir kez daha ölmek üzereyken rastlaşıyoruz

İşte bu tesadüf olmayan bir an!

Neyin arifesindeyiz bilmiyorum

Konuşmak hiç olmadığı kadar anlamsız

Gözlerin yurdunu kaybetmiş vatanseverler gibi bakıyor

Sanırım seni anlayabiliyorum

Ve şimdi tam olarak vaktiyse ayrılmanın

İstediğin gibi olsun

Hudutsuz bir özgürlük tanıyorum ayaklarına

Dilediğince gidebilirsin

Son defa boynundan öperim ayak bileklerinin

Özlem gibi bir duyguyu yok sayarım

Belki kimseler bilmesin diye hüznümü gülerim nedensiz

Belki dolar taşar içim, ağlarım

Yalnız bilesin ki peşin peşin aldanmak istiyorum bu

defa.

Son kez umut etmek gibisinden kalmandan yana

gönlüm

Teminatımdır, emin ol sevgin ağır gelmez bana

Hem sen de bilirsin ki denizi taşırmaz yağmur

Dünyanın son demlerindeyiz 'Bayan Başına Buyruk'

Kal, gitme, bir yaşamlık daha dur.