İzdüşüm 2

Sahilde bir balıkçı kahvesinde

Akşamın hüznü işledi ta iliklerime

Seni ve ikimizi gömdüm denizin derinliklerine

Gözlerimin ıssız kentinde

Bir çöl kuşu öldürüldü

İçimde bir ayaz

Bir derin sessizlik mezar yazıtlarından

Hani hercai menekşeler açan

Gözlerin nerede

Kendi yapraklarımdı solan dökülen

Bendim güneşin yamacında bekleyen

Yalnızlığın akan çeşmelerden

Taptaze umutları avuç avuç içiren

Ellerin nerede

Bu eylül gecesinde

Uzaklaşıp dağılan pembe toz bulutlarıyla

Tüm ölümleri bir arada yaşıyorum ki ah

Dalıp dalıp o açık gözlerine

Öksüz kalan bir kalp taşıyorum ki ah

Size açıklayamam bu yazgıyı ey insanlar

Sonunda ağlamak var

Açacağım tüm kapılar

Erken kefen giydirilmiş, işaretlenmiş

Her zaman ölüleri olan sokaklara çıkar

Şimdi ağlıyorum gecelerimin çıkışına

Seni ağlıyorum

Gül bahçesine değmiş elim, bundan ne çıkar

Ne bir sevinç, ne bir tebessüm

Burada kanımın aktığı yerden

Dünyanın diğer ucundaki bir çocukla ölümleri yaşıyorum

Her gün batımında bir karanfil büker boynunu

Kelepçe tanımaz bir sevdaya ram olurum

Ellerim hasret dolu

Bedenimde isyan barındırıyorum

Bu akşamüstü hüzün sağanağında

Dalıp dalıp o uçsuz bucaksız gözlerine

Hayatı ölümden ötelerde görüyorum