Birikmişliğim Ağır Gelme

ar damarı çatlamış sözcüklerim var heybemde..ağır.

öyle gizli saklı köşesinde de değil

bir aralasan yüzüne yapışaklar sanki

şelaleri kıskandıran gözyaşlarım var göztorbalarımda

çölü yeşertecek kadar yaş biriktirdim bana geceleceğin yollara

bir baksan aslında avuçlarına akacak sanki

zor..

miyadı dolmuş seslerim var gırtlağımda

öyle kursağımda kalmış gibi değil

bir ses versen kulaklarını çınlatıcaklar sanki

çok zor artık..

Sen çocuk al voltanı hadi,

o yollar yalnız senin

ne kapımı arala artık ,

ne gözlerime bak,

ne de sesime ses ver..durma öyle işte kaybol!!!!

Git.!! Ardında seyirci bırakmadın zaten.

Tek bir kişinin oynadığı hayatın tek bir seyircisi vardı

Ben..heh yok artık!

O hayatın, son sahnesini sevmedim belki

Belki yanlış senaryolamıştın baştan beri..

Yanlış oyuncuydun diyelim ne farkeder.!

Hadi yırt bu perdeyi..

Sahne yıkılsın..

Beyaz perde sana göre değildi zaten çocuk..

gelme işte zor...

çığlıkları iliştirdim sokak başlarına

mayın döşer gibi..

her sokak lambasına inatla geceyi yapıştırdım

Işık gördüğüm her yöne

her aydınlığa adını söyledim.. karartım.!

dönme.. toprağa yaş attım.. çamura bulanır ayakların

duyma heybemdekileri..kulakların sağır olur çocuk..

gözlerinse kör olur..bakma işte boğulursun..

Öyle ki; bir yudum aydınlığa hasret kalırsın

Sen sıyrılmışken o son sahneden

yani gitmişken

dönme çocuk..

işin gerçekten zor!!