Biten Gönül Romanı!..

Bir zamanlar uykusuz gecelerin kahrını;

Başbaşa iki yürek beraber çekiyorduk....

Uykuda rüyalara dalarken onca yürek;

Biz gönül bahçesine çiçekler ekiyorduk...

Muhabbet kuşlarıydık sevgiydi sözlerimiz;

Birbirini görmese nemliydi gözlerimiz;

Alev alev olsa da yakmazdı közlerimiz;

Baktığımız fallarda yanyana çıkıyorduk....

Sonra koptu fırtına yakar gibi baktın ya;

Geçen onca günleri bir sözünle yaktın ya;

Şu biçare gönlüme şimşek olup çaktınya;

Hayalinle başbaşa gözlerden akıyorduk....

Yıktığın hayallerin peşinden ardın sıra;

Gözlerinde yaş olsun dizilsin sıra sıra;

Düşmanım olmadan git selam ver ara sıra;

Sensizliğin sesiyle dünyayı yıkıyorduk...

Demek sende sevdanın bu kadarmış ederi;

Rabbim sana vermesin gönlümdeki kederi;

Ben sana sevdim diyen akıllanmaz serseri;

Dilimde binbir sitem sevdandan bıkıyorduk....

Bitirdiğin son sayfa yalnızlık hikayesi;

Yıllar sonra duyulur neden diyen o sesi;

Kimsesiz yalnızlığın nasıl olur kimsesi;

Lanet olsun diyerek sözümden çıkıyorduk...

20/04/2009

Saat: 01:25