Bitmeyenler

kırılan umutlarım sonbahar güneşinin kızıllığı ile demlenirken

hayatım alıcı bir kuşun alçak irtifa kanat esintisinde savrulur

daralıp bir yol uzanır kararan hatıralarımın koridorlarında

yalnızlık bir kolumda, pişmanlıklar diğerinde içimin içinde bir zindana

kimse yokmu diye çırpınsa da bazen uçmaya hasret kanatlarım

ayaklarımda biriken hesapların çokluğu gömer beni yeni kaygılara

yine de yeni bir soluk için uzatmışken kör baksın gözlüğü geçirilmiş kafamı

kör baksın diye görmez ya, bilmez her günü yeniden yaşadığını