Boşluğun Alfabesi

Bir otobüs şoförü unutmuş gözlerinin rengini,

korna sesleri dağılıyor asfaltın çatlaklarında.

Bir sigara dumanıydı belki de geçen tren,

trenin ıslığında iki nefes arası mesafe.

Ellerimiz buluşunca eriyordu aynalar,

biz konuşurken sustu parmak uçlarımız.

Bir kadın doğuruyordu saatin tam altında;

doğan çocuk akrep ile yelkovan arası.

Aşk dediğin, bir ipek böceğinin

kendi kefenini dokumasıymış meğer.

Şimdi o kefenden sızan ışıklarda

kendi gözlerimi arıyorum

kendi gözlerimle.

Bir vapur düdüğünde saklıymış annemin saçları,

ıslak bir çarşaf dalgalanıyor iskelede.

Ben unuttum her şeyi

yeniden hatırlamak için.

Ve sonra bir leke düştü tam göğsümün ortasına,

içinde sönmüş o son sigara izmariti.

Ben hâlâ çiziyorum havaya

senin adını, hiç bilmediğim bir alfabeyle.

Şimdi bir çocuk ağlıyor tramvay durağında,

annesi değil de bir yankı sarıyor onu.

Ben o yankının tam kıyısında

kendi sesimi unutuyorum

kendi sesimle.

Meğer her şey

bir mendilin ucuna düğümlenmiş rüzgârmış;

biri savurur,

öbürü hiç esmemiş gibi dururmuş.

İşte o esmeyen rüzgârın sessizliğinde

bütün bir şehir bekliyor

aramızdaki o tarifsiz boşluğu