Gül Tuzcu Karaman

"Sen gittin, mevsimler yerini unuttu"

Bu şiir bir gidişin ardından susan, kendi boşluğuna yürüyen ve yönünü kaybetmiş bir yüreğin izidir...

Tek bir fincanın soğumasıyla başlayan mesafe, zamanla iki insanı yutan bir uçuruma dönüşür. Bu dizeler,aynı masada susarak ayrılanların ve hiç edilmemiş vedaların yankısıdır.

Bütün haritalar sustuğunda başlar içe doğru çöküş. Yönünü kaybetmiş bir pusulanın ve soğuyan çayların hüznüyle; kör bir kuzeye bırakılmış yarım cümleler...

Kalabalık bir şehirde kaybolan bir aşkın, kendi sesini bile unutan yaralı bir ruhun ve aralarında kalan o tarifsiz boşluğun hikâyesi.

Kent susar, içimiz eksilir. Bu şiir, kırık bir kentin balkonlarından bakarken yazıldı. Saat kulesinde susan güvercinler vardı. Ve söylenemeyen bir son cümle. Bu şiir, o eksilmenin sesidir.