Bundan Sonra Hiç Bir Zaman

Sessizliğimin ardı nemli zemheri

Çırpındığımda bataklıkta boğuluyor gülüşüm

Sarhoş bir z/aman y/alıyor tenimi

Kahpe bir şarkı arkamdan hançerliyor beni

Çıkmaza sürüklüyor boşvermişliğimi

Uyutmayan bir yansımasın

Hangi geceye kapatsam gözlerimi

Tersten d(b)oğuyor bir şiir sanki

Beynim kan ter içinde

Sımsıkı kavramış kıvrımlarını

İçimde biriken nemden

Küf kokuyor gözlerimin ışığı

Hergün biraz daha fazla

Okşanmayan saçlarımın ahı

Soğumuş kalbinden gözlerime

Okyanusları taşıyor yağmur kuşları

Mum ışığında oynaşıyor hatıralar

Çıkıp birer birer aklımın ücrasından

Biliyorum ki yarınlarımın da bir ayağı çukurda

Dirir diri hasrete gömmüşken beni

Bırak şiirlerimi

Nefeslerim bile bayatladı

Dudaklarımın kırağı yemiş buğusunda

Bilir misin?

Ben en çok ‘yar' diye sustum

Korkutmazdı inan beni tel örgüler

Ben hep ‘sen' diye yuttum

Güz yanığı hüzünlerle boyadım şiirlerimi

Kıyamadım da yüzüne tek bir söz söylemeye

Bütün yaralarımı bıçak kesiği ezgilere kustum

Yokluğunu giydirdim mürekkebime

Ahlarımın hamalı oldu parmaklarım

Şimdi kalemin ucuyla dokunuyorum artık sevdama

Ama

Yüzünün kıvrımlarına

Hiç süremeyeceğim parmak uçlarımı

Bilemeyeceğim hiç

Kirpik aralarına yakışıp yakışmadığımı