Burukluğuma Taç/gözyaşlarından

İliklerim donuyor

dökülen damlalar

ince bedenimi tütsülüyor

her dokunuşu buruklaştırıyor içimi

ve kimse sezmiyordu

herkesin içinde bir telaş

gözlerin

yine dolunay misali doldurmuştu gözlerimi

yağmur ağlatıyordu kendini

ağlattırıyordu sana

bir melodi vuruyordu derinden

hüzün saatinin sona çaldığı sıra

kimse farkında değildi

ölüm vuruşları yüreğimin

şimdi

gözlerin düşüyor yüreğime

her silüetinden

yanıyor kıvrımlarım

seninle gezdiğimiz saatler

bir durakta yapyalnız

solgun yapraklar üzerinde

gençliğimi yürüttüğüm kaldırımlarda

hangi ücraya düştü ki gözlerim

hala aramakta ellerini

bir fren duyuyorum şimdi

eski heyecanlarımıza dem

gitsek artık diyorum

tutup elinden

kaçıyoruz görünmezlere

yıldızlardan süslenmiş sanki gözlerim

sen misin görünen bana

yoksa ağlamak çok mu yakışıyor bana

hala...