Cabbar

Henüz güneşi görmeden yosun gözlerim

On yedisinde bir lal hilale uyanırken

Poyraz yaylasında tanıdım onu

Deli rüzgâr eteğinde er küheylan

Bin mah misali doğdu günüme

Zemheri de coştu yiğitlik türküleri

İda'nın eteğinde halaylar kuruldu namına

Davullar başladı çalmağa sarı zeybek heyy..

İşte meydan

Ne de Cabbar yaratmıştı onu Mevla'm

Hangi anadan hangi babadan

Varsın olsun başka din libasından

Ne önemi var sevmiştim yiğidimi

Aha şu candan...

Tekledi tek sekti ve kurşun sus/tu

Tam da o an da

Bir ala beden bedenimden koptu

Küller tozuttu Yasemin çiçeklerine

Hani demem o ki ne vaktiydi ne saati

Lakin dur diyemedik ölüm denen merete

Sormam mı neden niçin sen bre Cabbar...

Daha aşkımıza isim koyacak

Bebeğimiz gibi besleyip büyütecektik

Sonra sen ve ben

Beyrut'a bir daha hiç dönmeyecektik

Ne tez koptun sevgili koptun benden

Koptun gün görmemiş mevsimlerimizden

Nasıl da muhtaçtım şimdilerde sana

Ama hiç kimselerin değil umurunda

Tek kudretim olan ellerini ellerimden

Acımasızca söküp aldılar

Yüreğimin sevdan ile yanan mabedinden

Alevler durmaksızın yol aldı Asuman'a

Heybetini ağaç kökü gibi mezarına koydular

Zalimdi o gece zalimdi olanlar/ an/lar...

Türküsü hala kulağımda çığırır bre yarrr

Ağla Yosunum...