Can Benim

Yüzün karelerle geçerken,

Bir gölgeyim kimsenin göremediği,

Sevda sızgıtı bedenim.

Yine tenimi dişleyor yalnızlık

Sensizliğime sarılıyorum

Terk ettiğin bedenime

Yuva kurdu göçmen acılar

Düşler geçidinde gözlerimden,

Gidiyor benden senli dünler,

Gök kubbemden unutulmuşluğa.

Sabah meltemimdi nefesin,

Yangın düşlerle uyandığımda.

Batık düşlerle çekilince diplere

Asıldı güşüncelerim geçmiş kiplere

Yok akreple yelkovanın arası

Suretinin son halinin kabartısı

Direniyor inatla son kalesinde

Gönülde çentikleri var ayrılığın

Daha nasıl çiziliirki özlem harflere.

Duvara karşı konuşmak gibi .

Kendi ekonun düşük desibellerini duymak

Sevgilinin kadife dokunuşlarından kutuplarca uzak

Keşke yaşanmadan ölmese duygular

Kahır etmek ayrılığa sabır yokluğuna

Sığmaz gönüle bu paydaşmayan yük

Bak sevdam kadar özlemim de büyük

Desem bu ayrılıktır ayrılık

Duyar mısın mısralarımın feryadını?

Bu yüzden yalnızlığın boğazından yakalayıp

Sevdamla, aşkımla, umutla,

Çabayla öldüreceğim.

Servi uzununa benzer nidalarım

Sert esen poyrazımdır yokluğun

Sen duymasan da aşkım!!!

Efkârımı dumana,

Hasreti yokluğuna,

Anlatamaya kifayetsizim.

Karanlık söndürürken sevda harelerimi,

Bir mum eriğinde yanan iplik benim.

Gönül dağının dik yamaçlarından

Çığların önüne kattığı adam benim.

Gönlümü gül yaprağı diye

Yollarına döken can benim