Çaresizliğin Bana Avuç Açtığı Saatler

ömrün geçiyor,

günler geçiyor durmaksızın

daha henüz belirlediğim,

hedeflere ulaşamdım.

didiniyorum,çabalıyorum,

yetişemiyorum zamana

yirmi yıl emek vermişim,

hayata ve yaşamaya...

gırtlağımdan tutmuş saatler,

çekip götürüyor yine

bense sadece bakınmakla yetiniyorum

olanlara

bazen ağlıyorum sinsi bir köşede

ama nafile

bazende ölmek istiyorum

sessiz karanlık bir gecede,

ama;

insan istediği zaman olmuyor bazı şeyler

ve çaresizliğin bana el açtığı bir zamanda,

başlıyor saatler

başlıyor sorgulara ümitsizliğim,

yarınlara olan güvenim

biri bırakıyor biri başlıyor

aklım karma karışık bir vaziyette

ne yapacağımı bilemiyorum,

sadece bakmakla yetiniyorum..

kartal olmak istiyorum bi ara,

göklerinden o derinliklerinde

hayata birde yukardan bakmak istiyorum

daha mı değişik görünüyor acaba,

yeryüzünün ahengi

bazanda bir yağmur damlası gibi,

topraklarda kaybolup gitmek istiyorum kendime acımadan

hiçbiri olmaz yine,hayalden öteye gitmez

ve başlar çaresizliğin bana avuç açtığı bir zamanda

saatler yine...

bugün günlerden pazar,

elim çenemin altın düşünüyorum

sigaramı ve çayımı ağır ağır yudumluyorum

bir güneş doğsun istiyorum,

beni boğan karanlıklara inat

bir de umut,

bir ağaç gibi yeşerip al al meyve versin

bir cellat olsun istiyorum,

üstüme çöken şanssızlığı,

beni yiyip bitiren hasreti,

birda alnıma silah gibi dayanan çaresizliği

tek kalemde idam etsin...

ama;

hiçbiri olmaz yine

hayalden öteye gitmez

ve başlar çaresizliğin bana avuç açtığı bir zamanda

saatler yine...

27/10/2002

saat:13:00