Cephesiz Çarpışma

/çoğul duvarlar arasında

sevgi yoksulu yaşamak

kalbe zarar/en çekilmez yalnızlıkmış

lakin doğrulurmuş insan her yıkımdan

çarpmayagörsün hayat insana

yola devamın mecburiyet sillesini/

-I-

söz yorgunuyum başımda bir kalabalık

ve bu toplanmaz dağınıklığın

birkaç ağrı kesiciye yatırıp kendimi

bu geçici hali bitireceğim

fakat gidenler bir daha gelmeyecek

an ağır bedelim yine sen

ölüme dek yazılacak dizelerle konuşsak

buz kırıklarına yatırdığın d/üşüntü bitmeyecek

s/ana tükendi kelimeler

sararan bozkıra

haziran'ın ağlak kifayetsizliğinde

düşer ferim dünlerimin miras sayasına

dilimde uçuşan tüy ağırlığı şiirler

yıllarımın en ağır gençliğini yakar

gelip geçecek duyarsız gölgen

hayata mal ettiğin talanlara

biliyorum ki kendimden ne versem

hayallerine yetmeyecek

-II-

kendimle tutuştuğum kavga

düş katlinde zaman kıyımı gibi acımasız

ucu yanık yüreklerimiz

ve belimizdeki büküm

ifadesiz bakışlarımızda

hiçbir eşgale uymayan

yalıtılmışlığın betimi geçmeyecek

aşka uzanan gevrek servi dalları olacağız

haşin bir poyrazla kırık

erken bir eylülün mecburi istikametinde

yeşil solgunları olacağız ölen kentlerimizin

şakağımızı sıvayan geçmiş zamana yakalanıp

geleceği kuyruğundayken kaybedeceğiz

bu intihar biz'e ait her şeyin ölümü

demir yumruk hınçlarımızın ardında

ağlayan yufka yüreklerimiz

neyi değiştirebilir ki

-III-

cephesiz bir çarpışmanın sahte zaferini

yalnız kalkan kadehlerle kutlayacağız

ve benim kadehim sana kalkacak

bana kalan hüsranlarımla

yaşayacak kadar çok güzellik

bırakmışsın ardında sevgili

...

eyvallah

20haziran11