Ceviz Yaprağıyla Dudaklarımı Boyadım

Dolu saman kağıtlarına adını sıkıştırıp

çantama atıyorum

sade bir sofrada sınırsız muhabbetlerdeyim

ellerimi yıkamadım

zihinsel olarak,

ardından bir ceviz yaprağıyla dudaklarımı boyadım,

yine de kızmadı kimse,

kızamazlardı çünkü

ya orada olmasaydım,

ağıt yakan yaşlı ebelerin kucağında büyürken

asma yaprakları düşkünlerin babası,

gece uyurken sularda

soğuk buzlu sularda,

ayrımcılığa uğramazdı kimse,

sandallarda demkeşlerin konuştukları,

bir dermana muhtaç olarak

çocuk aklından utangaçlık geçmediğinden

kimse karışmazdı bana,

herkes uğraşında

pazara giderken uzun bir yokuş çıkardı,

insanların vücutlarında yara çıkardı,

sendelemeden yürüyenlere tutunurduk az kişi,

bilinemez ki artık

o günler geride kaldı,

eskileri anımsayıp

anılarla ölmeyi,

o tenhalıktan son kez geçmeyi istiyor insanlar,

balmumundan heykelini yapasım gelir,

en ince ayrıntısına kadar hem de,

saatlerce uğraşmak

hiç kimseyi atlamadan,

öylece

o anki halleriyle

üzerimden atamam sonra etkisini de ağlarım

kardeşimin beşiğini saklarım içimde,

öyle bastıbacaktı fırlama,

kozlarını aça aça

elindekini tüketti sonra,

bir kumar masasında,

ah kalabalıktan ne çıkardı

dillerindeydi sürekli,

kapatırsam sandıkların açanı olmaz bir daha,

yetinmeyi bilmemek sonradan geldi zaten,

yüzümde kurbağaları yatırırdım da bir şey olmazdı yine

hayırsızlık etmezlerdi bana,

evi olurdum kurbağaların,

fundalıklada korkusuz

öğle olmadan hatırını sorarlardı

yeri gelince oturaklı

yeri gelince delişmen,

ölülerin resimleri köşelerde

bize bakıyorlar hep

onlar da varlar sürekli,

bir sonsuzda değerli ...