Çoğullanmak

tekil iken çoğullandık gece gece

nasıl oldu bilmem,

sevişmeye başladık biraz içince

dokunmak gibi değil seninki,

nasıl desem,

sanki cüretkar bir şarkının

ücra köşelere

en müstehcen değişi

ya da ak bir pamuk tarlasından

geçmek gibi mi desem Mersin'de

ve ya bir serin suyun ürpertisi midir

Manavgat Şelalesi'nde

kendine doğru çeviririken

bir mücevher kadar değersiz ve

ekmek tutan bir

işçi eli kadar değerli

onca şeyi,

bir seremoniyi tamamlarcasına,

fırlatıp attın ne varsa hafızamda,

sobanın en harlı tarafına

nazlı nazlı yanarken kağıtlarım ve

miyadı dolmuş kalemlerim

bir senin oluyordum,

bir kendimden geçiren gecenin

bir şakaklarım yanıyordu

mısraları aşka boğulmuş tümcenden

bir yanaklarım sönüyordu,

ateşlediğin duygulardı sönmeyi tetikleyen

işte ay,işte en gümüşünden parlıyor,

işte kiraz ağaçları ellerimin,

işte ağzından en kırmızı suları akıyor

ne yaptın bana ayışığı sonatım?

ellerim nerede?

güvensiz,ağdalı sözlerim

peki gizlediğim gözlerim nerede?

nasıl çözdün gözüme bağladığım

körebe bandını

ve ne ara çıkartıp attın

bahçede ki kuyuya?

nasıl çırılçıplak kaldım karşında

tastamam giyiniktim oysa

nasıl oldu anlamadım,ne ara göğsüm

kapandı göğsüne

ne ara battı tırnağım bir gül dikeni gibi

ak sırtındaki yol yol nehire

ne ara sıktı parmağım parmağını

ve ne ara soluklandı dudağım

böylesine pervasız -zamansız bir sevişe?

ben miydim tutam tutam avuçlayan

verdiğin kutlu cemreleri

ve ben miydim o

ısıran iştahla gümüş tabakta sunduğun meyveleri

bak gör işte,benim eyledim

geçit vermediğin tüm yollarını

ve her yol ağzına

birer zabıta diktim ki yollarına

sokmasın başkalarını