Debelendiğin Sancıda Öl Ebrehe

/kapılma ihtimali olmayan visale

zangoç! şeytanla elele/

gamlı bir sükunetin

yaralarına akıyor terim

haykırışlarımın ünlemi bozuk

soytarılara pabucunu ters giydiren

soysuzluğunu görene dek

sevmiştim seni

ebrehe

andım olsun ki

aczimi bilen ben

uçurumundaki çiçekleri dağıtıp

güneşe güller akıtacağım

kuru sen

ebrehe

yürü! uçkurunun ipleriyle darağacına

mahşerde tut fahişelerin elinden

kasıklarındaki sancıda debelenirken

ışığın olsun

bedduamın gölgesi

sürün

ebrehe

yetimliğime attığın tekme

dudağına takılan ağıt olsun

parmak uçlarımdan silkelerken seni

koptu kıyamet

çektim feryadımı içime

yan!

ebrehe

ömrüm avuçlarının içine mühürlense de

ibreti alem olsun diye

zincire vuracağım

gözlerinin karasını

dramaların kadını ruhunu kurşunlayıp

sığınacağım duldama

ölürsem eğer namerdim

gülme

acı kırbaç gibi yüzünde şaklayacak

ebrehe

çatlamış topraklarıma göz süzme sakın

kırılan kaburga kemiğimin

intizarında yanarsın

tanrının celallendiği bir anda

çamura batar

iki kaşının ortasını özlersin

etme

ebrehe

bilirsin severim satırlarla sevişmeyi

kanlı bir suikastın izleri var elimde

düşürüyorum seni kalemimin ucundan

ölüyorsun

ebrehe