Dilek

Kendi yörüngesinde dönüyor dünya

Bir yanı geceye mahkûm

Bir yanı gündüze

Mevsimler dört yanımda

Üstümde yaşlı bir gökyüzü

Altımda maksatsız ayak izlerimle kaplı bir toprak

Delikanlılar salınıyor uzaklarda

Kızlar çiçeklenmeye başlamış

Rüzgâr gülücüklerini uçururken ben seyirci koltuğundayım

Korkum örümcek ağlarına yakalanmak yine

Etrafımı sarmış şekilsiz gölgeler

Tutmuş birileri, kim desem bilmem boynumu bükmüş

Çaresizim

Dünü tutup çektim ellerimle

Gözlerine baktım

Nerden bulmuştun o ışıltıları

Dalgalarında mest olurdum

Her nefesinde kendimi bulduğum nerdesin?

Ardında bıraktığın yıldızlar sönüyor şimdi

Ben yaşlandıkça fışkırıyor topraktan gümrah bir gençlik

Küflenmiş bulutlar

Beyazı özlüyorum nedense

Süs biberleri serpiştirilmiş şarkılar çalıyor rüzgâr

Hüznümün arsız gururu susuyor

Konuşamıyorum gençliğimle

Ben bana yabancı kaldım

Sana uzak

Her kelimen ayrı bir nağmeydi, ayrı bir türkü

Her türkü ayrı bir makam

Bir peri çıksa karşıma

Dokunsa sihirli çubuğuyla

Geri dönsem

Ne olurdu şu gençliğimi bir daha yaşasam...