Doğurma Beni Yeniden

Yüreğimde

bir imar tablosu gibi

çizilidir yerin...

çakıllı yollar,

papatyalar,

önünde akan su

çevirir her yanını

ve bir köy kokusuna karışır,

teninin kokusu...

Sen en güzel

doğa olayıydın sol göğsümde

şiddeti tespit edilemeyen

bir deprem misali

ya da dalgalar serperdin

kuru tenime, ellerinle

kokusu sana ait bir denizden...

Alevlerden yeni kurtulmuş evinde

küllerini arıyorum şuan

-bulursam-

döksünler mezarıma

bari öldükten sonra

bıraksınlar bizi koyun koyuna...

Şimdi ellerin uzansa

bir çiçeğe dokunur gibi yanaklarıma

ellerinin içindeki platodan baksam

gözlerine doğru...

omzunun üzerinde duran

ağrıyan başımla

gözlerim kapalı

sayıklasam adını

ve açtığımda rüya olmasan yine...

?öldükten sonra

doğurma beni yeniden...?