Düşlerim Yorgun

kaldığım bu dünyaya

karanlık serpti gözlerin

uğultusunda sayrılı haziran dolu

ayların önemini saçlarından aldım

ağzının kokusunu duymak için

geceye doğru müzikler yorgunu düştü

düşlerim...

düşlerim yorgun ağlayamıyorum

anılar süreği sayfalarımda

şimşeğin yalayıp geçmesi cam gözlerimi

yoksan varsın varsan da var

not düşüyorum çöllerine zamansızlığımın

sana denk düşen bir harf yok sonsuzlukta

her şeyi söylemiş olmak ne sıkıcı

çünkü sen hala yoksun

yolların çamurlu uzayıp gitmesinde

saati kırdı çocuk ağlamaklı kumraldı

sana keskin baktı ikiye böldü yüreğini

ellerine gözlerinden yıldız tozu bulaştı

uzaklarda bakımsız evler vardı tozlu caddeler

yanında ben vardım çay içiyorduk

doyasıya öpmek istedim

saçlarının çehreni kuşatmışlığını

sen çocuğa üzüldün

ben hem senin çocuğa üzülmene

hem sana hem çocuğa

kazım koyuncu'dan bir şarkı dinledik

resimlere baktık

ağacımız son yağmurumuzu bekler gibi

mağdur ve alıngandı...