Duy İatanbul

Duy istanbul,

bu yüreğin haykırışlarını,

son defa, bir sevdaya inanışlarını duy

yorgun, ve bitkin süren upuzun bir,

hayat serüveninden geliyorum

yitik, yılgın, ve suskun dilimden düşen

son cümleleri duy..

duy'ki sende haykır,

nasıl bir sevdaya,

kör edercesine bir aşka düştüğümü anla.

...

anla*ki, kerem ile aslı,

ferhat ile şirin, silinsin artık,

geçmişin tozlu raflarından,

anla, ve anlatki

yeni bir kara sevda doğduğunu

keremin aştığı çölleri,

ferhatın şirin için deldiği dağları

bir kenara bırak artık

ve sadece aç kulaklırını, dinle istanbul

...

dinle istanbul,

33 yıl süren bir kırgınlıktan

bahsediyorum..

sevdaya inanmayan,

sadece romanlarda,

ve filmlerde olduğuna inanan

bir insan'dan bahsediyorum sana..

ne dağları deldim

ne'de çölleri aştım..

bana emanet olan bu canı

bir başkasına, gözünü kırpmadan

sonunu düşünmeden emanet ettim..

...

şimdi, söyle istanbul

ferhat şirinsiz,

aslı keremsiz nasıl yaşadı, onu söyle

ben baharımdan,

ben doğan güneşimden ayrı nasıl yaşarım

o nu söyle..?

söyle istanbul..?

yedi tepe olan güzelliğinden

yirmi milyonu barındırdığın şehrinde

kulakları sağır edercesine haykır..

...

duymayan kalmasın, bu kara sevdamı

nasıl yaz güneşin'den,

kalp atışından,

anne yavrusundan, vazgeçemezse,

ben baharımdan,

yüreğime ışık verip,

beni ferahlatan yarimden vazgeçemem..

geçemem istanbul....