Elifsiz Lâm Gibi

Vakitsiz , ufukta sayha sayha büyüyen fırtına misali

Yıllar sel olup çavlanlara döktü her şeyimi

Şimdi harabeyim, şimdi

Taş taş üstünde kalmamış

Şimdi çığlık çığlığa yıkılmış dam gibiyim

Kalabalıklarda apansız yokluğunla bir başıma kalmışım

Aklım fikrim zayi oldu, divaneyim

Şimdi viraneyim, şimdi

Perme perişan

Şimdi yapayalnız, aynalardan yansıyan gam gibiyim

Seslenirim yollara, sesim yıllarda yankılanmaz

Ses yok, tek nefes yok, adres yok

Şimdi un ufak, şimdi

Tuz buz olmuş

Şimdi etrafa öylece dağılmış kırılmış cam gibiyim

Kaç mevsim geçti, daha saymadım üzerinden

Umutlarımı, takvimlerin düşen yapraklarında yitirdim

Şimdi mazide kalmış, şimdi

Söylenmeyen

Şimdi bir çırpıda unutulmuş, eski bir nam gibiyim

Yüreğim yıkık kentlerin eski kabristanlarına döndü

Kırılan mezar taşlarına vurdum ruhumu apansız

Şimdi toprak oluvermiş, şimdi

Ölüvermiş

Şimdi canhıraş dilinden dökülen elifsiz lâm gibiyim