Ellerimin Yorgun Cephesi

Yalnızlık,

Çetin bir savaş gibi geçti geceleri..

Üstelik kuru sıkı kalemlerle;

Yer alarak,

Yaralanarak ellerimin yorgun cephesinde..

Yanaklarımda bulduğum soğuk gözyaşlarını

Mermi olarak kullanmayı denediğimde,

Ağlatan ölümler kustuğunu farkettim kağıtlara..

Üzerlerindeki mürekkebi eriten,

Yırtan, yıkan en iç taraflarından..

Yorgunluğumu bile yordu ama

Kaybettiğim saldırılar, kazandığım savunmalar..

Üstelik bu zor savaşta,

Dostum da sendin,

Düşmanım da..

Şaşırdım çoğu zaman,

Mayınlara bile bastım

Sinsi bir planla ayrılıklara kurulan..

Bir parçam

Kanamasa da kopup gitti ardından,

Senin gibi, gidişin gibi..

Yaralansam da devam ettim yazmaya;

Sana olan

Özlemim, nefretim ve hırsımla..

Asla yılmadan..

Bu sefer mısra mısra

Kafiyesiz bir şekilde vurdum seni,

Serbest atışların intiharları denk geldiğinde

Dize sonlarına..

İmgelerle saklayarak,

Hatta hiç hissettirmeyerek

Ardından yaktığım ağıtları..

Şiir yazdım işte,

Eller yukarı..