Elveda, Çekip Gidiyorum...

Güneş doğduğunda, ayın geceden sıyrıldığı gibi,

Çekip gideceğim gecenden,

Dönmeyeceğim bir daha matemli iklimine...

Görmeyeceğim beni yerle bir eden o yeşil gözlerini...

Aranmayacağım kayıplarda, bulunamayacağım umutsuzluklarda...

Yorumsuzca, suskunca, tartışmasızca...

Sevdalara hüzün, sevgilere sızlayan bir kalp kırığı çekeceğim...

Derinden derinliklere sürükleyen,

Çepeçevre beni sararak mahveden bu azabı körüklettirmeyeceğim...

O bahçemde şafağın acımasız ışığına çalan rengarenk çiçeklerle,

Bir bahçıvanın merhametini şefkatini üzerine büyülediği...

Ama bir o kadar da beni hüzne boğan boynu bükükçe kalan, solup dökülen...

Kahrolasıca tabiatın kanunu değiştirip, isyan edercesine...

İşte öyle;

İmkansızlıklar yolunda düzlüğe çıkamadan yokolup giden,

Solup dökülen, sararmış yaprakların sezdirdiği sızıyla...

Elveda diyeceğim sana!... Sana ve Sensizliğe...

Tarih; 25.08.2009