Elveda Gönlüm

bir yerlerde yeni hayatlar kurgulanırken

bilmiyorum ki

senli geçmişimi nereye saklayacağım

içime batan bu yalnızlık

aynadaki suretim kadar gerçek

sanki

derinden bir şeyler çıkarmak istiyor gözlerim

ellerimin hali malum

kan ağlıyor avuçlarım...

her tebessüm

gerçeği gizlemek için

maksat unutmak belki amma

yaptığım

acının üstüne sürülen bir parmak bal

değil de nedir

ve

içimdeki boşluğa düşerken anılar

yaşama sevincimi bitirir zaman

ne kadar ömür vaat edersen et

ya da sahte istikbal

ağaran saçlarımla birlikte kaderimi yaşıyorum

bazen

ateş öfkesi sarsa da benliğimi

çoğu kez ayakucuma yığılır ölüm

işte o an gelince

kül kadar sakinleşirim

elveda gönlüm

seninde kapını çalacak ölüm

(günbatımı düşleri... s.71)