Eskimeyen Masal
Ben gitsin diye yalvarıyorum
sen gelsin diye yalvarıyorsun
.....yalnızlığa
iki ayrı bedende
kendimizden geçiyoruz susarak
ateş odalarında
sonrası olmuyor
ayrılığın secdeye yüz sürdüğünde
dua niyetine ismin düşüyor ve
gidişlerim oluyorsun
geceden sabaha
vardım mı ?
ne mümkün.
isimsiz şehirlerin
nerede olduğu
neresi olduğu
adının ne olduğunun
ne önemi var ki!
hep bana uzaktı
sen gibi
gidemediğim
gidip de kendime dönemediğim...
beni kendine çeken
patikaları eskimiş
penceresi olamayan
çatısı akan
sıradan bir evde yaşayan
bir çocuk
köşe başında bekliyor
elleri gibi
üşümüş sesiyle
fısıldıyor rüzgarın kulağına
kimseler yok
şimdi tam sırası
öp alnımdan
söz yıkamayacağım sen gelene kadar
dudaklarının izi kalsın
kokun kalsın
nefesin kalsın
gözlerimi kapattım şimdi
bir daha öp
içime çekeyim
ayrılık kokmasın
özlem kokmasın
terin koksun
birazda aşk koksun
ki!
bul beni.
sevda çıkmazında
o kadar çok
kayboldum ki
bu son kayboluşum kadar
derin kaybolmadım hiç.
içimde
yavaş yavaş silinmeye başladı
anılar,hatıralar
yaşananlar.
çaresizce
sensizliğe uyandığım her sabah
dünü bu gün
bu günü yarın silecek biliyorum
korkuyorum
ve!
bir başına kalıyor
kayboluyorum
ellerim
saçlarım ıslak ıslak
korkmak
kaybolmak
seni kaybetmek miydi
seni sevmenin suç olduğu
bu isimsiz şehirde.
her gece
o rüzgar fısıldıyor
masum bir kız çocuğun
eskimeyen masalını...