Ezcümle

Gidişlerin ardına yazılır türküler

Öylesine bir kırık hava savrulur her bozlağın ardından ama

Ardı kesilir az sonra göçmen kuşların

Arsızca hüzün sarar çığlıklar ardını,

Sen hep yanımda gibisin

Gözlerimde sonbahar, gönlümde kış.

Bekler, bekleyen gözler

Artık hep dündür yeni doğan gün.

Avuçlarımda solmuş papatya yaprakları

Renk renk ayrılır ufkum

Senle hep beyaz başlar, bahtımsa hep kara

Hayaller devşiririm ben günden eflatuna

Kıskanç bir çöpçüdür yarınlarımın katili

Vardır biraz aydınlık

O en karanlığın içinde bile belki ama

Takat tükendiyse deli gibi çarpayazan yürekte

Kısık seste çığlıktır işte o bilindik kalabalıklar içinde yalnızlık

Yalnızlık da sensizlik,

Unutulmuş bir replik gibi düğümlenmek

Diz çökmüşken müstakbele, kırık aynalar...

Gün kararıp sisli yağmur gecesi gibi soğuk sarmışken iliklerimi,

Yağmurun sesidir ezcümle sana anlatabileceklerim

Sen yine de bil ki anlatamaz içimi kemiren hiçbir kelime halimi

Belki birazcık bahseder ucundan

Dilime dolanır, sahipsiz bir kedi gibi yalanan yalan

Belki birazcık bahseder ucundan

Anlarsın işte o zaman, dünya kocaman bir yalan