Farkında Değilim Kaldığımın

Düşündükçe düşen

Düşledikçe düşündüren

Sessizleşen şuurum

Göz yaşlarıyla aklımı soluyan nabzım

Sana bana üç beş pembe bakış

Yabancılaştıkça mavileşen

Gözlerimi kör edip gamzeleşen

Sonunda bir satır ayrılık şiiri

Ellerin de merhem ,sürüp dillerine

Ve herkes gecenin aynı yarısı

Koşup gider güneşin battığı yere

Batıp çıkamayarak

Kalan aklı yarım soluyarak

Soluma sena benzer bir resim

Sağıma sana benzemeye çalışanları

Ne varsa bir ayrılıktan geriye kalan

Kalmak isteyenleri ardımda bırakarak

Uzaklaşmak istiyorum

İstedikçe, her gölge sen de son buluyor

Seni bulan her gölge , aydınlığımı soluyor

Bir kum tanesi eksilse

Kim fark eder ki koca denizde

İşte öyle ;

Kim fark eder ki yokluğunu içimde

Bir pantolan bir hırka ,üç beş kemik için de

Sahi, anlıyorlarmıdır gittigini ?

Anlamsızlaştıkça gözlerim

Düştükçe nefesim ellerime

Çok mu canım yanıyordur

Farkında değilim geride kalanın

Aklım hep giden de ,

Kalan ben olsam bile.