Farzet

farzettim ki hiç yaşamadım farzet ki hiç nefes almadım

aklım ermez sensizliğe

gercek şu ki sensiz var olmak en büyük günahım

şüphe duyulan zamanın zaruri anların birinde

sevdama düşen bir bukle de olsa mum ışığı

sessizliğim meczupluğuma karışmış

vakitsiz düşlerken hayallerim vardı geceleri

ve sen bir şekilde hep aklımda oluyorsun

karanlığın biryerinde bir köşesinde

belkide saklanmış-sındır diye

üşenmiyorum kalkıyorum seni arıyorum

bulmak ümidinde de değildim zaten

bir masal anlatıyorum kendime

sen varmışsın ben varmışım diye başlarken

çok uzaklarda karlı dağların ardında

bir ülkeden bahsediyorum

anlattıkca anlatıyorum konuştukca konuşuyorum

hiç birşey yarım kalmasın isterken

bazen kabusta görüyorum

gerceğe dönüşmeyecek senin peşinde hiç değilim

var eden beni sendin zaten yok edecektin

inkar edersen

kaderse çaresizliğim kederimden utanırım

yokluğumun kazandıracaksa sana

kaybettirir o zaman beni

her aldığım nefesin

her attığım adımın mesafesinin

sensiz gecen saatlerdeki soysuz safiyetimin

yokluğun yanındaki sefaletin

bedbaht gecelerinde birgün

sitemkar şiirlerim olur sana

farket ki seni sevdim fark ettim ki hep senindim

dün ve bugün yarınlarımızın sahipleriyse

gerçek bu ki sen hep benimdin!