Geceden Sebebsiz

Sesim olmaz çare güz duvarlarına

Bir çırpıda yıkılır bahar rüzgarıyla

Mevsimlerin bitmez çilesi işlemiş damarlarıma

Günün sessizliğine batarken her güneş yanığı anıma

Bir gece kalmış şimdi karanlıklara

Bir anda sarılırken ay ışığı yıldızlara

Fecre yabancı bir günün yalnızlığı

İçimde yanan sessiz batmış zamana da

Kelimeler ölü doğar

Her gün doğumuna takılıp giden sabahta

Yeri dolmaz sesler çaresiz gidişler

Kazınır içine, derine yalnızca

Sesim ölmez yare göz oldukça

Oldukça bir çırpıda yıkılan her umuda

Oldukça verilmiş bir söz

Sebebsizliğine yanmış her yağmur tanesine

Bir sebebsiz yeri dolmaz söz...