Geçmişin Bedeli

Bir ülke düşünüyorum;

Bir kısmı kürtçe

Bir kısmı türkçe

Bir kısmı konuşmakta ermenice..

Şimdiye kadar birtek

Mevsim kuşları

Onlardan daha yabancı

Bir dili konuşuyordu.

Hepsi komşuydular,

Paskalyada müslümanlar

Oruç ayında, hristiyanlar

Davet edilirdi evlere.

Bir sabah

Şafak sökmeden

Köpeklerle yola çıkan

Saray birlikleri

Ateşe verdiler evleri.

Eşekleri,inekleri

İhtiyar kadınları,

Hatta yeni yetmeleri

Acımadan yaktılar.

Bir iç savaşla uyandı

Gece en güzel uykusunda,

Kasabalardan,köylerden

Atlılar gidiyordu dört nala.

Krallık usulü

İşkenceler başlamış,

Taşlık ve ovalık yerlerde

Kâh saga kâh sola

Kaçıştırılıyordu insanlar.

Askerler naralar eşliğinde

Hanlarda yemekler yiyor,

Kaçırılan genç kızlar

Önlerinde hizmete durmuştu..

Ekili araziler

Talan ediliyor,

Meralar yıkılıyor,

Sulama kanallarına

İşiyordu eli silahlılar.

Çobanların

Etrafında koşuşan,

Koyunlar,keçiler

Gün geçtikce

Azalıyordu.

Küçük ağaçlar,

Tahta kapılar,

Çağresiz insanlar,

Tek bir renge boyanıyor,

Ertesi günün sabahında

Kesiliyor,yakılıyor,

Öldürülüyorlardı..

Köşk niyetine

Dağ evleri kuruluyor,

Ot bitmez bataklıklar

Yoksula armağan ediliyordu.

Direnen halkda vardı

Bunun adı ' UMUT'du

Güneşi izliyorlardı,

Birde direnişini çocuklarının.

Artık sürgündüler

Denize yaklaşmak suç!

Sadece dağda,mağrada,

Yaşama hakkı verilmişti.

Şimdi onların torunları,

Hesabını soruyor geçmişin,

Sorduğu için vuruluyor,

Ancak öldüğü zaman veriliyor,

Hakkı olan toprağın bir karışı..