Geride Kalan Kadın

Kaldırılmaz bu ölüler

Çürümezler de...

Sen gibi gömülmez

Ben gibi kurumazlar

Bütün eşyândan daha fazla sevdim seni

Her bir parçadan daha fazla...

Ama hiçbir eşyân kadar

Seni tutamıyorum vücudumda

Basit bir parfüm şişesinde saklanan kokunu

Ciğerlerimde koruyamıyorum

Uçup gidiyor

Uçup gidiyorlar

Durmuyorlar

Kalmıyorlar benimle

Eşyâna siniyorlar

Sana dokunmayı unuturken parmaklarım

Bütün kıvrımlarını taşıyor hâlâ gömleklerin

Bir insanın en âciz ânı budur işte

Zaman, unutmayı aşılıyor damarlarıma

Ve böyle siliniyor sana dair sevdiklerim

Bir sokağın asfaltında bıraktığın koyu kırmızı iz

Bir tarakta takılıp kalan saçların

Bir ayakkabında katlanmışlıklar

Bir ceketinde salça lekesi

Varken

Ben öyle yoksulum ki...

Deliler gibi tırmalıyorum tenimi,

Seni gömüldüğün yerden çıkarır gibi

Kazıyorum

Ama bende en ufak bir "sen" bulamıyorum

Büyüdüğü yamaçtan söküldü

Kökünden koparıldı bu çınar

Yerinde kocaman iğrenç bir oyuk

İçinde kurtlanmış kök parçaları var

Üzerindeki cennetvâri yeşillik bir yalanmış

Esas olan sır bu çürümüşlükte saklıymış

Meğer asıl olan yamaç değil,

Yamacı kökleriyle sarıp tutan çınarmış