Gidersen Ölmem

şimdi senden bir kuru dal var

bırak

açık kalsın içimde çeşme

dört yanımı sarınca bulanık sular

bana uzun hüzünlü bir ömür dile

sonra çekip git

gidersen ölmem

zaman nasıl da susuyor / martım yorgun / sular ateşten

anladım ,

son aşk hükmündür

bu, bendeki kül

ama gidersen ölmem

damarlarımdan çekilse de hayat

git

sırça parmak kadar değersiz olsa da dünya

gidersen ölmem

çok çizdim gökyüzüne ruhsuz resmini

gidersen ölmem

Arnavut kaldırımlarında taşa uzanıp

cam kırıklarıyla yatarım sol yanıma

git

gidersen ölmem

bir ceylan bakışında irkilir düşüm

sokağa savrulurum suskun

küskün çocukluğum siner karanlığa korkakça

bir slogan eksilir yürüyen halktan

gidersen ölmem

fosforlu sevgi böcekleri küllensin

gözlerimin karanlığında

dağılırken sarp kayalarında teknem

sebilimdir denize tenimde tuz

gidersen ölmem

bırak sönsün senin kadar uzak yıldızlar

karanlığa gireyim acılı gecelerimden git

gidersen ölmem

tene baskındı selin / incit, kır dağıt

sağ yanımı liğmele sol yanımı çürüt git

sokak rüzgârlarında akasya ağacınca çıplak

kalmasın koynumda kırık bir fotoğraf

ısıtmasın hayalinden hiçbir şey git

gidersen ölmem

gidersen ölmem