Göğe Seninle

dağınıktı tutarlılığım bile

sahil kasabası huylu bir aşksılıktı

akşamları dost lodoslarla komşu

ben seni hep dokunmadan kaybettim

şiirlerimde bile uzaklığınla benimdin

betimleyemeden sesinin vücudunla uyumunu

kaybolan görüntülere karıştı sözcüklerin

yoksan yoksun göğe senin yerine de bakarım

bir daha çözülmem karşında acılarımla

mutfağımdı resimlerine ömür biçmek

acıkan sensen çocuk parklı sularıma

resimlerine kendimi biçerdim

ömür resim olurdu resim yalnızlık yankısı

anlardım ki

seni sevmek dışında kendi gibi olan

hiçbir şey yoktu

sen ve ben bile bir başkasıydık

sevmek yılkısında kaybederdim hep

çocukluğumun balkonlarını

oyuncak arabalarını

iplik makaralarını

tavana tutup da yürüdüğüm aynaları

kaybederdim

giderdin

papatyalar olmazdı o mevsimde

gidişine boş kalırdı ellerim

tek kahramanım sabah güneşi olurdu

küçüktü kent çocuklar dünyadan habersiz

aşk sanki iç anadolu olurdu

kıraç ve bozkır tenli

elma ve kiraz çiçekli

ama sensizden de öte

yollarına ve kışlarına

karlı ömür biçilmiş

ve şiirlerimde bile

uzaklığınla benimdin