Gönlüm...

Arındırılmış saflığından yalnızlığım

Pak sevdalara yelken açar gönlüm

Umulmadık hislere kapılarak

Artık son sevdasını yaşar gönlüm...

Puslu bir cereyandır çarpar sevgiliyi

Anlamaz, utanmaz, sıkılmaz gönlüm

Yüreğimden yana son bir ışık belki

Fakat karanlık sevdaya giremez gönlüm...

Yanar durur tek başına yalnızlığında gecenin

Gündüzü esir alır karanlığa gömer gönlüm

Hislerine tercüman bulamaz sevdiğinde

Yaralı sevdalara aşktır benim gönlüm...

Mum ışığında yazar satırlarını

Her gece şiirlere gebedir gönlüm

Aşk denilen şu ıstıraba

Sessizce sürülmüş merhemdir benim gönlüm...

Sever durur her baharda

Belki bulamaz leylasını gönlüm

Fakat bulamaz diye çöllere düşmese de

Leylasına deli gibi aşık mecnundur benim gönlüm...