Gönül Yorgunluğu

Gönül bir kuş gibidir

Kanat çırpar sevgi ile

Nice güzel bahar dalı

Güzelliklerle bezelidir

Saftır altın gibi çocuk gibi

Neşeyle merakla bakar her şeye

Hayat bir oyundur eğlenceli

Uçar durmadan yukati daha yukarı

Önce bahar dallarını kırar

En sevdikleridir bunlar

Sonra kanatlari ućmaz olur

Güveni kırılmış kanatsızdır

Alçak dallarına uçar hayatın

Daha guven bulduğu yerdir artık

Yaşamak ve var olmaktır

Yalnız ve güçlüdür ama önemli olanı

Kaybetmiştir başkalarına güveni

Artık gönül yorgun bir kuştur

Kendi kurduğu kafeste

Özlem uzak diyarlara

Adı güven olan kırlara