Gülnevaya İkinci Sesleniş

Ben her b/aktığında kırılgan aynalarda sensizliği gören

Ben kendini bir vuruşta yerden yere seren

Biliyorsun

Utancından yedi kat toprağın altına giren benim

Durma yalnızlığımı ulu orta yüzüme vur Gülneva

Ben hiç yola çıkamadan yolun sonuna eren

Ben kendi ruhunu bile sürgünden sürgüne süren

Biliyorsun

G/ördüğü her rüyada sessizce can veren benim

Beni vur beni öylece seyre dur Gülneva

Ben arayan, her köşe başında kendini dertlerine soran

Ben bütün benliğini tarifsiz pişmanlıklarla saran

Biliyorsun

Asırlardır onmayan yaran benim

Ya sar yaranı yada bana darağaçları kur Gülneva

Ben başını her gördüğü tarihsiz taşa vuran

Ben gözlerine hep yağmalanmış şehirler kuran

Biliyorsun

Çığlık çığlığa kalbini yaran benim

Hadi can kuşumu kendi ellerinle maveraya uçur Gülneva

Ben asırlardır gözlerinden s/onsuzluğa yaylar geren

Ben hiç kurulmamış gülistandan güller deren

Biliyorsun

Dalga dalga göklerinde haren benim

Uğruna verilen can,dökülen kan benim, sense nur Gülneva