Gün Vedayı Solurken

sisli bulvarların ruhuma çizik attığı

izbe bir köşede gölge düşüren yalnızlık

girdabından arka kalan parçalarımla

kesilmiş tellerle gömüyorum bağrıma

sözlerin yumruk olduğu dokuz boğumdan

her birini yavaşça yutarken taş gibi

kuş uçmaz kervan geçmez bu yollardan

bende dönüyorum adımlarla geri geri

salaş bir kayıkçının küflenmiş kulübesinde

yılgınlığımı izliyorum,hesapsız ve fütursuzca

hasretinin pimini yavaşça çekip

bende karışıyorum kızıl ötesi karanlığa

çaresizlik boynuma yağlı ilmeğini dolar

gölgemin dibinden bir fidan daha solar

kaybolmuşluğunun bu esrarengiz coğrafyasında

dilimin sürgüsü çekilir,lal olur susar

dünyamdaki tek safirim sendin kadifelere sarılı

şimdi ürkek bir kelebeğim sensiz,endişeli kaygılı

sanki yokluğunla sallanır gri bulutlar

efsunlu gecelerde düşer yağmur taneleri

çakılır kalırım beynimin dehlizlerine

gün vedayı solurken ayaz düşer iliklerime