Gün Yüzüne Değecek Vakit
Gecenin zifiriyle başlıyorum nefeslerime
Soluğumda bir düğüm !
Kangren bir sancı ardından,
Soyunup tenimin alevlerini
Üşüyen bir seste bir şiir okuyorum...
Korkuyorum !
Bir şafak vakti sevdamın ellerini bırakmandan
Susmandan...
Ve korkuyorum
Çoğul seslerimin yalnızlıklarından
Hadi !
Kirpiğimde kanayan son sahnenin
Son perdesinde sesime katıl.
Çağır !
Ardımda bıraktığın umudumun rengini gözlerine
Altı üstü bir adım gittin !
Daha zamanın er vakitleri
Düşler topluyorum hala
Ve hala,
Koynumda ıslatıyorum resmini
Düşmedi umudum daha toprağa !
Say ki;
Bir kâbusun kan ve teriyle ıslattık tenimizi
Ağlamadık say ikimizi
Yalın bir söylemdi vedalarımız
Bir ayrılık denedik say !
Ve dön !
Cebimdeki o ıslak mendilin ucunu yakmadım hala
Ve sırtımı hiç dönmedim sana
Avuçlarıma dökülen yağmurlarıma bakma
Dön yüzünü duvarlarımın küf tutmuş yalnızlıklarına
Kurusun nehirlerim
Vakitlerin erindeyim
Gün yüzüne değmeliyim ...
(kimse bilmiyor gitmeye yeltendiğini / hadi bir daha çevir yüzüme gözlerini...)
25 eylül 2011